هزینه‌‌‌‌هایی که بیمه‌‌‌‌‌گذار به منظور جلوگیری از خسارت متحمل می شود، به عهده کیست؟

تامین هزینه بعد از خسارت

هزینه‌‌‌‌هایی که بیمه‌‌‌‌‌گذار به منظور جلوگیری از بروز خسارت ویا تقلیل میزان خسـارت متحمـل می‌‌‌شود به عهده کیست؟

بیمه‌‌‌‌‌گذار موظف است در صورت وقوع حادثه برای جلوگیری از بروز خسـارت و یا تقلیل میزان آن هر اقدام لازمی را انجام دهد.  گاهی انجام چنین اقداماتی مسـتلزم صـرف هزینه است.  حال این سوال پیش می‌‌‌آید که آیا بیمه‌‌‌‌‌گذار حق دارد هزینه‌‌‌های مصرفی را عـلاوه بر خسارت وارد به مورد بیمه از بیمه‌‌‌گر مطالبه نماید.  بیمه‌‌‌گر طبق شرط Labouring and suing متعهدبه جبران هزینه‌‌‌‌هایی است که بیمه‌‌‌‌‌گذار به منظور جلوگیری از بروز خسارت و یا تقلیل میزان خسارت متحمل شده است.

این درصورتی عملی می‌شود که شرایط زیر وجـود داشته باشد:

الف – خطر تحت پوشش بیمه باید به وقوع پیوسته باشد، بنابراین چنانچه حادثـه اتفـاق نیفتـاده وبیمه‌‌‌‌‌گذار به رغم این‌‌که ممکن است حادثه‌‌ای واقع شود متحمل مخارجی جهت جلوگیری از وقوع آن حادثه شود هزینه‌‌‌های مصرفی در تعهد بیمه‌‌‌گر نخواهد بود.

ب – هزینه باید قبل از رسیدن مورد بیمه به مقصد صرف شود، یعنی وقتی کـه در بـین راه حادثـه اتفاق افتاده و برای جلوگیری از بروز و یا توسعه خسارت هزینه‌‌هایی به مصرف می‌‌رسد و این امکان فراهم می‌‌‌شود که مورد بیمه با حداقل ضایعات به مقصد حمل گردد.

ج – عمل بیمه‌‌‌‌‌گذار در مورد صرف هزینه‌‌‌ها باید منطقی باشد یعنی هزینه‌‌‌ها واقعا برای جلوگیری از بروز خسارت و یا تقلیل میزان خسارت به مصرف برسـد و موفقیـت بیمه‌‌‌‌‌گذار در جلـوگیری از خسارت مطرح نیست .

د- هزینه‌‌‌ها باید به وسیله بیمه‌‌‌‌‌گذار یا نمایند ه بیمه‌‌‌‌‌گذار به مصرف برسد.  هزینه‌‌‌‌هایی کـه طبـق قوانین و مقررات حمل ونقل دریایی به وسیله مالک یا فرمانده کشتی تحت عنوان هزینه نجـات بـه مصرف می‌‌رسد شرط فوق قابل پرداخت نیست.

ه – هزینه‌‌‌ها باید جنبه اختصاصی داشته و به منظور جلوگیری از بروز خسارت ویا تقلیـل خسـارت مورد بیمه معینی به مصرف رسیده باشد.  مخارجی که برای نجات کلیه اموال واقع در سـفر دریـایی (کشتی، کالا، کرایه) مصرف می‌‌‌شود، زیان همگانی محسوب شده وطبق مقررات خاصی به عهده کلیه افراد ذینفع در سفر دریایی است.

و – هرگاه خطری تحت پوشش بیمه نباشد هزینه‌‌‌های مربوط به جلوگیری از بروز خسارت ویا تقلیل میزان خسارت ناشی از وقوع آن خطر نیز در تعهد بیمه‌‌‌گر نخواهد بود.  در قانون بیمه ایران پیش‌بینی جلوگیری از بروز یا توسعه خسارت طبق ماده ۱۵ آمده است:  بیمه‌‌‌‌‌گذار باید برای جلوگیری از خسارت مراقبتی را که عادتا هرکس از مال خود می‌‌‌نماید نسـبت بـه موضوع بیمه نیز بنماید و در صورت نزدیک شدن حادثه یا وقوع آن اقداماتی را که برای جلوگیری از سرایت وتوسعه خسارت لازم است به عمل آورده و در اولین زمان و منتهی در ظرف پنج روز از تاریخ اطلاع خود از وقوع حادثه بیمه‌‌‌گر را مطلع سازد.

اعلام خسارت به بیمه‌‌‌گر:  بیمه‌‌‌‌‌گذار وظیفه دارد در صورت وقوع حادثه منجر به خسارتی که جبران آن در تعهد بیمه‌‌‌گر است، مراتب را به بیمه‌‌‌گر اعلام نماید. در غیر این صورت ممکن است تمام یا قسـمتی از حقـوق خود را نسبت به دریافت خسارت از دست بدهد. اعلام خسارت معمولا بایـد بـه محـض اطـلاع از خسارت به عمل آید.  با این حال بیمه‌‌‌‌‌گذار می‌تواند این وظیفه را ظرف مدت کوتاهی ( سه تـا پـنج روز) که در قوانین پیش‌بینی شده است انجام دهد.

تعهدات بیمه‌‌‌گر در مقابل بیمه‌گذار

تعهدات بیمه‌‌‌گر در مقابل بیمه‌‌‌‌‌گذار عبارت از:

  1. پرداخت خسارت.
  2. جبران هزینه‌‌‌‌هایی که بیمه‌‌‌‌‌گذار برای جلوگیری از بروز یا توسعه خسارت پرداخت کرده است.

 خسارت ظرف چه مدت باید پرداخت شود؟

بیمه‌‌‌‌‌گذار به محض صدور بیمه نامه موظف است حق بیمه را بپردازد و بیمه‌‌‌گر نیـز وظیفـه دارد خسارات وارده به مورد بیمه را فورا جبران کند مشروط بر این‌‌که وجود خسـارت و تطبیـق آن بـا شرایط قرارداد بیمه باشد.

جبران خسارت به چه طریق صورت می‌‌‌گیرد؟

طبق ماده ۱۹ قانون بیمه  مسئولیت بیمه عبارت از تفاوت قیمت مال بیمه شـده بلافاصـله قبـل از وقوع حادثه با قیمت باقیمانده آن بلافاصله بعد از حادثه است. خسارت حاصله بـه پـول نقـد پرداخت خواهد شد مگر این‌‌که حق تعمیر ویا تعویض برای بیمه‌‌‌گر قبلا پیش‌بینی شده باشـد.  در هر صورت حداکثر مسئولیت بیمه‌‌‌گر از مبلغ بیمه شده تجاوز نخواهد کرد.

خطرهای مورد تعهد

منظوراز خطرهای مورد تعهد بیمه‌‌‌گر یا به عبارتی خطرات عادی حمل‌ونقل آن دسته از حوادث و اتفاقاتی است که شرکت‌‌های بیمه آن‌‌‌ها را به‌طور معمول و بدون این‌‌که نیاز به بررسی‌های خاصی باشـد بیمه می‌‌‌کنند. حق بیمه این خطرها برای کالاهای مختلف قبلا تعیین شده و به صورت مجموعه‌‌ای تحت عنوان تعرفه حق بیمه در دسترس صادرکنندگان بیمه نامه قرار دارد.

خطرات خارج از تعهد

در مقابل ایـن دسـته از خطرات حوادث واتفاقات دیگری وجود دارد که ممکن است در جریان حمل ونقـل کـالا بـه وقـوع پیوسته و ایجاد خسارت کند که به آن‌‌‌ها خطرات خارج از تعهد می‌‌‌گویند. این خطـرات نیـز بـر دو نوع اند، یک نوع خطراتی است که به هیچ وجه تحت پوشش بیمه قرار نمی گیرند، مانند عیـب ذاتـی مورد بیمه، نوع دوم خطراتی است که در شرایط عادی خارج از تعهد بیمه‌‌‌گر است، لکن ممکن است بین بیمه‌‌‌گر و بیمه‌‌‌‌‌گذار به خلاف آن توافق و مشمول بیمه قرار گیرد، مانند خطر جنگ، خطـر اعتصاب و… درخصوص خطرهای مورد تعهد بیمه‌‌‌گر باید متذکر شویم کـه اولاً همۀ کالاهـا به‌طوریکسـان در معرض تمام خطرات ناشی از حمل‌ونقل قرار ندارد. ثانیا بیمه‌‌‌‌‌گذار را نمـی‌تـوان مجبـور کرد کـه کالایش را در مقابل تمام خطرها بیمه کند؛ زیرا ممکن است تمایلی به استفاده از پوشـش بیمـه‌‌ای کامل که حق بیمه آن زیاد است نداشته باشد. روی این اصل شرکت‌‌های بیمه برای بیمه کالا از سـه فرمول زیر استفاده می‌‌‌کنند که عبارت است از:

بیمه نامه تمام خطر با شرایط  A : در این بیمه همۀ خطرهایی که ممکن است در جریان حمل ونقل کالا به وقـوع پیوسـته و ایجـاد خسارت کند تحت پوشش بیمه است.  بدیهی است که حوادث و اتفاقاتی که بـه عنـوان خطـرات عادی حمل ونقل محسوب نمی شود مانند خطر عیب ذاتی وغیره مشمول بیمه نخواهد بود. در بیمه با شرایط A بیمه‌‌‌گر متعهدجبران هرنوع خسارتی خواهد بود که در جریان حمل ونقل کالا وارد شود مگر این‌‌که خسارت در نتیجه وقوع خطری باشد که مشمول بیمه نیست. بـدیهی اسـت از این شرایط برای کالاهایی استفاده می‌‌‌شود که آسیب‌پذیر بوده و احتمال تلـف شـدن ویـا صـدمه دیدن آن در اثر وقوع خطرات مختلف وجود داشته باشد.

بیمه با شرایط  B : در این نوع پوشش بیمه‌‌‌گران تنها جوابگوی خسارت‌‌هایی هستند که بر اثر وقوع خطرها وحـوادث معین و پیش‌بینی شده در بیمه نامه ایجاد می‌‌‌شوند.

 بیمه با شرایط  C : در این نوع پوشش بیمه‌‌ای تعهد بیمه‌‌‌گران محدودتر است و در برگیرنده جبـران خسـارت‌‌هایی است که بر اثر حوادث پیش‌بینی شده دربیمه نامه به کالاهای مورد بیمه وارد می‌‌‌شود.

 

 

برچسب ها:
پیام بگذارید