کارکرد بازار بیمه اتکایی به چه صورت است؟

کارکرد بیمه اتکایی

بیمه اتکایی از دو طریق به قانون اعداد بزرگ کمک می‌کند. اول: شرکت بیمه اتکایی با بیمه مجدد تعدادی از شرکت‌های بیمه اصلی می‌تواند یک ریسک را طوری تنوع بخشد که امکان آن برای یک شرکت بیمه اصلی وجود ندارد. این کار به سه صورت انجام می‌گیرد:

۱. با اجازه‌دادن به شرکت بیمه اصلی برای بیمه‌کردن تعداد زیادی از واحدهای در معرض خسارت؛

۲. با بهبود پراکندگی جغرافیایی ریسک

۳. با کاستن از اندازه مؤثر خسارت‌های واحدهای بیمه‌شده در معرض.

دوم: بیمه اتکایی یک فرایند واسطه‌‌گری مالی است که با استفاده از موارد زیر، نقش متمایزی از نقش واسطه‌‌گری محض ایفا می‌کند. این کار نیز از سه طریق انجام می‌گیرد:

۱. از طریق فراهم‌آوردن مکانیزمی برای تخصیص وجوه به کاراترین ظرفیت.

۲. از طریق تنوع‌سازی ریسک‌‌‌ها و انتقال آن‌ها از بیمه‌گران نهایی

٣. از طریق ایجاد امکان تغییر در ساختار پورتفوی.

به این ملاحظات در معاملات در سطح ملی و بین‌المللی به یک اندازه توجه می‌شود. موقعیت جغرافیایی بازیگران چندان مهم نیست. فرضیه اصلی باید به نحوی باشد که کارآمدی واسطه‌‌گری در بیمه اتکایی به حدی افزایش یابد که عامل‌‌‌ها به سیستم جهانی اطلاعات درباره انتخاب‌های موجود، هزینه‌های معاملات، عدم اطمینان در نرخ ارز و هر جنبه دیگری از ریسک‌های مربوط به خطرهای بزرگ دسترس پیدا کنند.

بازاریابی بیمه اتکایی

نمایندگان مستقل، کارگزاران یا کارکنان شرکت بیمه اتکایی می‌توانند به بازاریابی بیمه اتکایی بپردازند. واحد بیمه اتکایی شرکت‌های بزرگ‌تر نیز درگیر واگذاری‌‌‌ها و واگذاری‌های مجدد هستند. وظیفه کارگزار شرکت بیمه اتکایی نیز مشابه وظیفه دیگر کارگزاران بیمه است. کارمزد کارگزاری را شرکت بیمه اتکایی پرداخت می‌کند و چندان روشن نیست که کارگزار بیمه اتکایی، نماینده شرکت واگذار کننده بیمه است یا شرکت بیمه اتکایی. بسیاری از شرکت‌های بیمه، به ویژه شرکت‌های کوچک، واحد بیمه اتکایی ندارند و در این زمینه به متخصصان خارج از شرکت روی می‌آورند.

حداعلای حسن‌نیت

بدون تردید، قرارداد های بیمه اتکایی در طبقه‌ای از قراردادهای مبتنی بر اصل حسن‌نیت جا دارند که وجود یک استاندارد بالای حسن‌نیت (اوبریما فیدی) بین طرفین در آن‌ها مورد نیاز است. از نظر اطلاعات مربوط به بیمه، کامل‌ترین نوع بیان حقایق باید وجود داشته باشد. این اصول، به طور مساوی، هم برای قراردادهای بیمه اتکایی قراردادی و هم اختیاری به کار می‌رود. نکات ریز و جزئیات هر ریسک واگذارشده به بیمه‌گر اتکایی باید به صورت بوردرو ارسال شود. بوردرو، اطلاعاتی دربارۀ  ریسک بیمه‌شده، حداکثر خسارت ممکن، نگهداری خالص شرکت و مقدار بیمه اتکایی شده را شامل می‌شود. (معنای کلمه bordereau (جمع، bordereaux به زبان فرانسوی): گزارش مشروحی از حق بیمه‌ها، خسارت‌های واقع شده و اطلاعات مربوط به ریسک‌های پذیرفته شده تحت شرایط قرارداد است که شرکت‌های واگذار کننده یا کارگزاران به صورت ماهانه یا سه ماهه برای بیمه‌گران و بیمه‌گران اتکایی تهیه می‌کنند). بیمه‌گران اتکایی همیشه موظف‌‌‌اند که تصفیه خسارت‌های بیمه‌گران اصلی را دنبال کنند و بنابراین، بیمه اتکایی یک نوع جبران غرامت در مقابل خسارتی است که بیمه‌گر اصلی پرداخت می‌کند.

تصفیه خسارت

ارزیابی خسارت، وظیفه شرکت بیمه اصلی است. با وجود این، در رشته‌های بیمه‌ای خیلی فنی، شرکت بیمه اتکایی نیز اغلب در ارزیابی خسارت‌هایی که نهایتا در زمره خسارت‌های شرکت‌های بیمه اتکایی به حساب می‌آیند، مشارکت می‌کند. از لحاظ قانونی، به محض این که وقوع خسارتی به اثبات برسد، شرکت بیمه اتکایی ملزم به پرداخت خسارت به شرکت بیمه اصلی است. در عمل، دربارۀ  قراردادهای مازاد خسارت هیچ عملیاتی صورت نمی گیرد، مگر این که خسارت‌های ارزیابی شده بیش از حد نگهداشت باشد.

صندوق‌های مشترک

صندوق مشترک بیمه اتکایی بر این اصل استوار است که همه اعضا، برای گروه خاصی از ریسک‌‌‌ها صندوقی عمومی تشکیل می‌دهند و به نسبت‌های توافقی در کل خسارت‌هایی که به وجود می‌آیند، مشارکت می‌کنند. سود، زیان و هزینه‌‌‌ها نیز به یک نسبت بین اعضا تقسیم می‌شود. مزیت اصلی صندوق مشترک، ایجاد ظرفیت برای ریسک‌هایی با ماهیت فاجعه آمیز طبیعی یا مواردی از ریسک‌های بزرگ (مانند ریسک‌های هواپیمایی) است. البته باید گفت که این کار، الزاما نتایج بیمه‌‌گری را در طبقه‌ای از فعالیت‌های بیمه‌ای بهبود نمی بخشد.

فشارهای دولتی نیز نیروی اولیه‌ای برای تشکیل بعضی از صندوق‌‌‌ها مثل صندوق مشترک انرژی هسته‌ای است. همچنین در بعضی از طبقات ریسک‌‌‌ها مانند بیمه محصولات کشاورزی و پوشش‌های بیمه‌ای دام که علاوه بر حجم بالا، مشکلات دیگری نیز دارند، از صندوق مشترک استفاده می‌شود. ممکن است گروهی از شرکت‌های بیمه اصلی یا شرکت‌های بیمه اتکایی نیز برای افزایش سود، یک سیستم مشارکتی مانند صندوق مشترک «فیر» تشکیل دهند. این صندوق را فدراسیون بیمه‌گران و بیمه‌گران اتکایی آسیایی و آفریقایی (FAIR) در ژانویه ۱۹۷۴ به وجود آورد و مدیریت آن بر عهده Milli Re در استانبول است.

در برخی از کشورهای در حال توسعه، صندوق‌های مشترک برای کاهش جریان حق بیمه‌های اتکایی به بیمه‌گران خارج از این مناطق تشکیل شده‌‌‌اند. اعضای صندوق باید تمام موارد بیمه‌ای را که تحت شمول قرارداد قرار می‌گیرند به صندوق واگذار کنند. این پورتفوی مشترک را قرارداد بیمه اتکایی مازاد خسارت مناسبی حمایت می‌کند. بیمه‌های واگذار شده به صندوق مشترک معمولا به طور نسبی و با ملاحظه حجم موارد بیمه‌ای واگذار شده هر عضو، دوباره به آن‌ها واگذار می‌شوند. در بسیاری از کشورها، انجمن‌های بیمه‌‌گری مشترک و طرح‌های بیمه اتکایی وجود دارند که افراد یا شرکت‌هایی را که در رشته‌هایی مانند بیمه‌های اتوموبیل، به پوشش بیمه‌ای در بازار دسترس ندارند، به این صندوق‌های مشترک انتقال می‌دهند.

 

 

منبع: مبانی نظری و عملی بیمه، ژان فرانسوا اوترویل، همتی و دهقانی؛ پژوهشکده بیمه مرکزی ، تهران، ۱۳۸۸

برچسب ها:
پیام بگذارید