مفهوم خود بیمه گری در صنعت بیمه

خود بیمه گری

آنچه به نظر می رسد این است که واژه های «خود» و «بیمه» با هم پارادوکس داشته باشند. یکی از ایده های اساسی بیمه، انتقال ریسک مالی به شخص دیگری به نام بیمه گر است. با وجود این، مبنای استفاده از مکانیزم بیمه، وجود تعداد زیادی از واحد های در معرض خسارت های همگن و مستقل است. خود بیمه گری فقط زمانی امکان پذیر است که خودبیمه‌گر بالقوه، با دارا بودن حجم مناسبی از واحدهای در معرض خسارت، توانایی لازم برای پیش بینی معقول و منطقی از تحمل خسارت را داشته باشد.

پیامد این فرض آن است که خود بیمه گری نمی تواند بدون پشتوانه مالی صورت گیرد. از آن جا که گاهی خود بیمه گری، بیمه تلقی نمی شود، لذا ابهام هایی از لحاظ معنایی در تعریف آن مشاهده می شود. این طور به نظر می رسد که اصطلاح خود بیمه گری به جای عبارت «نگهداشت خود تامین مالی شده» به کار رفته است.

 

 

بدیهی است که خود بیمه گر در معرض مشکلات ناشی از مسئله خطر اخلاقی قرار ندارد؛ زیرا همین امر، خود مشوقی برای حداقل کردن خسارت ها است. محدودیت کلی برای همه خسارت های احتمالی نگهداری شده، تحت تاثیر سه عامل اصلی قراردارد:

  1. قابلیت پیش بینی این محدودیت
  2. وجود حمایت در برابر خسارت های فاجعه آمیز
  3. توان مالی خود بیمه گر

با وجود صندوق وجوه مربوط به نگهداشت، احتمال وقوع بعضی از مشکلات مالی، دور از ذهن نیست. بازده مناسب این وجوه در مقایسه با بازده انتظاری بنگاه چقدر است؟ یا هزینه فرصت نگهداری این وجوه برای سهامداران چه میزان است؟ هنکام برآورد ارزش بنگاه، ارزش این وجوه چگونه محاسبه می شود؟ اگر هزینه های معاملاتی مرتبط با وجوه، در مقایسه با منابع رایج تامین مالی، زیان مالی کمتری داشته باشد، در این حالت ممکن است وجود وجوه نگهداشت توجیه پذیر باشد.

تصمیم گیری درباره خود بیمه گری

این یک فرضیه منطقی است که در شرکت های بزرگ تر، گرایش به خود بیمه گری بیشتر از شرکت های کوچک تر است. در  یک طرح  پژوهشی که انجمن مالی حسابداران در آمریکا تامین مالی و طرح ریزی کرد، ارتباط بین اندازه نسبی و سیاست یک بنگاه در زمینه خودبیمه گری اثبات شده است. کاندر و هاپکینز با بررسی فعالیت ۴۰۰ شرکت که به طور تصادفی انتخاب شده بودند، یک نرخ واکنشی معادل ۴۹٫۵ درصد به دست آوردند. در این بررسی، مهم ترین عامل موثر بر تصمیم گیری، ظرفیت مالی بنگاه در تحمل خسارت های وارده بود.

آن ها همچنین با ملاحظه شواهد آماری پی بردند که سطح درگیری با خودبیمه گری در بنگاه هایی که دارایی بیشتری دارند، بیشتر از بنگاه های کوچک تر است. همچنین با در نظر گرفتن معیار تعداد کارکنان، به طور شگقت آوری ارتباط ضعیفی بین تعداد نیروی کار با میزان بیمه گری بنگاه ها مشاهده کردند. نتایج این حقیقت را بازگو می کنند که برنامه های مهم خود بیمه گری به طور عمده در صنایع حمل و نقل و خدما ت رفاهی همگانی استفاده می شوند و با فاصله کمی از صنایع تولیدی قرار دارند.

 

منبع: مبانی نظری و عملی بیمه، ژان فرانسوا اوترویل، همتی و دهقانی؛ پژوهشکده بیمه مرکزی ، تهران، ۱۳۸۸

برچسب ها:
پیام بگذارید