تعریف بیمه سایبری

بیمه سایبری

آمارها در حوزه ارتباطات اینترنتی حاکی از این موضوع است که بعد از سال ۱۹۹۵ که شبکه اینترنت کاربردش افزایش پیدا کرد؛ در سال ۲۰۰۰، ایالات متحده آمریکا نیم میلیارد دلار خسارت به مراکز فروش اینترنتی و سایت‌هایش وارد شد. اوج این حملات سایبری در سال ۲۰۰۱ بعد از حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر اتفاق افتاد. در آن تاریخ کمتر از یک هفته، قریب به ۱۲۰۰ سایت دولتی و خصوصی بزرگ تحت حملات سایبری قرارگرفت و هک شد. همین موضوع سبب شد تا بحث بیمه سایبری و پوشش های بیمه ای اش، مطرح شده و تقاضا برای استفاده از این امکان افزایش یابد. آمارها نشان می‌دهد، بیش از ۲٫۵ میلیارد دلار صرف پوشش بیمه ای در این حوزه شده است.

ریسک‌ها و پوشش‌های مطرح در حوزه بیمه سایبری

ریسک‌هایی که در فضای تبادل اطلاعات (سایبر) تعریف می‌شوند به چهار دسته مخاطرات اصلی؛ قابل پذیرش، تاثیر پایین، تاثیر متوسط، تاثیر زیاد تقسیم‌بندی می‌شود. که هر کدام از دسته های ذکر شده، بر اساس مکانیزم تاثیرات امنیتی درجه‌بندی و استانداردسازی شده اند. شرکت‌های بیمه نیز؛ معمولا از هفت استراتژی برای مدیریت ریسک در اکثر پروژه‌ها استفاده می‌کنند که آن استراتژی‌ها شامل:

نگهداری (آن را به دیگری منتقل نمی‌کند و برای خود نگه می‌دارد)، گریز (حالت کوتاهی و قصور از ایفای تعهدات مقرر است)، اجتناب (برای اجتناب از درگیری با ریسک امور خاصی را ترک می‌کند و انجام نمی‌دهد)؛

استراتژی کاهش ریسک هم شامل:

پیشگیری (اقدام‌های ایمنی لازم برای کاهش احتمال بروز خطر) و حفاظت و تامین (اقدام‌های ایمنی ای که فوری برای کاهش خسارت و زیان وارد آمده بعد از وقوع حادثه انجام می‌شود) است، انتقال (کل زیان یا دست کم بخش عمده آن به دیگری منتقل می‌شود)، ترکیب (ریسک‌های گروهی که روش‌های معتدل کردن آنها را تکنیک‌های ترکیبی می‌گویند) و خنثی‌سازی (برای کاهش ریسک، اقدام به انجام معاملات جبرانی در مقابل دیگران می‌کنند) می‌شود.

شرکت‌های بیمه برای پوشش دهی مناسب و کامل فضای سایبری، بیشتر اوقات ترکیبی از روش‌های بالا را برای مدیریت ریسک این پوشش‌ها انتخاب می‌کنند.

پوشش‌های بیمه‌ای که در فضای سایبری تعریف می‌شود؛ بیشتر در بخش‌های خسارات مالی، سرقت اطلاعات صنعتی و فردی، وقفه در تجارت و نیز ارتباطات است. بنابراین پوشش‌های ارائه شده در این بخش، به سه دسته کلی تقسیم می‌شوند:

۱) پوشش بیمه شخص ثالث: پوشش از دست دادن اطلاعات یا خرابی سیستم‌های اطلاعاتی، اخاذی در فضای سایبری و  کلاهبرداری در زمان انتقال پول به صورت الکترونیکی.

۲) بیمه مسوولیت شخص ثالث: ارائه پوشش آلوده شدن سیستم‌ها به ویروس و یا بدافزار و نیز دزدیده شدن کارت‌های تجاری و یا کارت‌های اعتباری.

۳) بیمه استثنائات: ارائه پوشش محرومیت از سیستم‌های ارتباطی راه دور؛ مثل بد کار کردن ماهواره یا پست‌های ارتباطی شرکت و نیز عملیات غیر‌منصفانه و کلاهبرداری از سوی شرکت ارائه‌دهنده خدمات الکترونیک.

برای پوشش بیمه‌ سایبری مورد تقاضای شرکت‌ها، شرکت‌های بیمه نسبت به دریافت اطلاعات و نیز سیر مراتب قانونی، مراحل ذیل را باید درنظر بگیرند:

۱) تعیین کردن نوع پوشش درخواستی

۲) دریافت اطلاعات کامل از سیستم‌های نرم‌افزاری و سخت‌افزاری نصب شده و نیز میزان آمادگی کاربران و پشتیبانان برای همکاری و یادگیری نکات مهم

۳) چگونگی طی مراحل و نحوه زمان‌بندی پوشش بیمه‌ای

۴) مشخص کردن میزان حق بیمه به‌صورت توافقی

۵) نگارش متن حقوقی، امضا و تبادل اسناد بین بیمه شده و بیمه‌گر

موانع و معضلات موجود در پوشش بیمه سایبری

از عمده مشکلات در پوشش بیمه‌‌ای فضای سایبری را می‌توان عدم شناخت کافی دو طرف قرارداد از خواسته‌ها، در هنگام صدور، دانست؛ کارشناسی‌های مشترک و نیز مشکل پرداخت خسارت و عدم رشد بیمه‌های اتکایی در این بخش مانند سایر بخش‌ها برای توزیع منطقه‌ای و جهانی ریسک دانست.

 

برچسب ها:
پیام بگذارید