معرفی سازمان ‌های بیمه اعتباری در جهان

سازمان های بیمه اعتباری

در مقالات قبلی ابتدا به تعریف بیمه اعتباری پرداختیم، بعد انواع بیمه اعتبار را عنوان کردیم و آخرین مطلبی که در مورد بیمه اعتباری انتشاردادیم، چالش‌های پیش‌روی بیمه‌گران اعتباری بود و در پایان سعی کردیم چند راهکار برای بهبود این چالش‌ها مطرح کنیم، در همین راستا مطلب این بخش را اختصاص به معرفی سازمان ‌های بیمه اعتباری در جهان دادیم.

همان‌طور که می‌دانید،در عرف جهانی عناصر بیمه‌های اعتبار صادرات، متشکل از بیمه‌گران اعتبار صادرات و سیستم‌های آن  است. در برخی کشورها، بخش خصوصی نقش اصلی را در مبادلات اقتصادی بازی می‌کند، بنابراین پوشش‌های اعتباری به وسیله مؤسسات بیمه عرضه می‌شود؛ یعنی بخش خصوصی به خدمات بیمه اعتباری وابسته است ودولت بر فعالیت‌های اقتصادی نظارت دارد. سازمان ‌های بیمه اعتباری در بخش صادرات ازنظر تشکیلاتی به دو بخش اصلی تقسیم می‌شوند:

سازمان ‌های بیمه اعتباری که مربوط به بخش دولتی هستند؛

مانند سازمان ضمانت صادرات اعتباری در انگلستان که یک اداره دولتی محسوب می‌شود، و بخشی از وزارت بازرگانی و صنایع این کشور است. این سازمان ازطرف خزانه‌داری اختیار کافی دارد و به موجب قانون بیمه اعتبارات صادراتی انگلستان در سال ۱۹۱۹ تاسیس شد و از سال ۱۹۳۰ آغاز به کار کرد. در این سال ۲۰ میلیون لیره از صادرات انگلستان را زیر پوشش ضمانتی خود قرار داد. بعد از آن کم کم به حجم فعالیت‌هایش اضافه شد؛ و اوایل دهه پنجاه، برابر ۲۳۷ میلیون پوند و در اوایل دهه شصت، معادل ۷۴۳ میلیون پوند و در اوایل دهه هفتاد، معادل ۳۸۱۲ میلیون پوند از صادرات انگلستان را تحت پوشش خود قرار داد و در سال مالی ۱۹۷۲-۱۹۷۱ به میزان ۳/۳۶ درصد و در سال ۱۹۷۵ رقمی برابر ۵۴/۶ میلیارد پوند، از سهم صادرات انگلستان را تحت پوشش بیمه‌های اعتباری قرار داد.

با توجه به دولتی‌بودن، سازمان Export Credits Guarantee Department) ECGD) از مزایای معاف بودن از مالیات و استفاده از تسهیلات دولتی برخوردار است. اگر هم در مواردی، مجبور به پرداخت خسارت سنگینی باشد،با تصویب پارلمان، دولت آن را تأمین خواهد کرد.

از ضمانتنامه‌هایی که توسط ECGD صادر می‌شوند، می‌توان ضمانتنامه عمومی پس از صدور؛ ضمانتنامه عمومی قرارداد؛ ضمانتنامه میان‌مدت؛ ضمانتنامه مبادلات خارجی؛ ضمانتنامه فروش از انبارهای خارج؛ ضمانتنامه خدمات؛ تضمین خطرات تغییر ارزش کالای صادرات؛ بیمه‌نامه سرمایه‌گذاری‌های خارجی؛ ضمانتنامه صادرشده برای تضمین وام‌های صادراتی اعطایی به بانک‌های انگلیس؛ ضمانتنامه‌های شرکت در مناقصه و حسن انجام کار را نام برد.

باید گفت که ECGD به‌هیچ‌عنوان ضمانتنامه حسن انجام کار  صادر نمی‌کند؛ این سازمان به‌طور غیرمستقیم با ضمانتی که به بانک‌ها و مؤسسات معتبر صادرکننده می‌دهد، آن‌ها را وادار به صدور ضمانتنامه با شرایط آسان‌تر می‌کند.

از دیگر سازمان ‌های بیمه اعتباری، سازمان ضمانت صادراتی هند، را می‌توان نام برد؛ که نقش حیاتی‌ای در صادرات هند دارد. این کشور از نظر اجرای برنامه‌های توسعه صادرات، از پیشرفته‌ترین کشورها محسوب می‌شود. تسهیلاتی که دولت هند در اختیار صادرکنندگانش قرار می‌دهد، بی‌نظیر است. طرح‌های ضمانت صادرات هند به‌عنوان بخش بزرگی از گسترش فعالیت‌های توسعه صادراتش در سال ۱۹۴۹ توسط شورای صادرات و کمیته توسعه صادرات، بسیار مورد توجه قرار گرفت. پس از مطالعه در این‌ زمینه، کمیته تضمین اعتبارات صادرات در سال ۱۹۵۶ بر طبق مطالعات خود، اعلام کرد؛ که تسهیلات بیمه اعتبارات صادرات، قابلیت رقابت صادرکنندگان هندی را در بازارهای جهان افزایش می‌دهد.

به دنبال تصمیمات و توجهات این کمیته، دولت شرکت بیمه خطرات صادراتی را، که دولتی بود، تاسیس کرد. این شرکت در ابتدا خطرهای بازرگانی، در صادرات غیرنقدی که متوجه صادرکنندگان بود را بیمه کرد و بعد از آن بیمه‌نامه‌های صادرشده، خسارت وارده به صادرکنندگان را که بر اثر ورشکستگی خریدار یا قصور در پرداخت بهای کالای صادرشده توسط خریدار و خطرهای سیاسی نظیر جنگ، جنگ داخلی، آشوب، محدودیت‌های وارداتی، تدابیر کنترل ارزی و تأخیر در انتقال ارز را تحت پوشش قرار می‌دادند.

در سال ۱۹۶۲ گروهی از طرف دولت مأمور مطالعه در مورد تأمین مالی صادرات شدند. نتیجه این مطالعات، تأمین مالی صادرات و بیمه صادراتی در شرکتی متمرکز به نام شرکت ضمانت صادرات و اعتبارات صادراتی(ECGC) هند بود. بعد از آن این شرکت در سال ۱۹۶۴ رسما فعالیت‌ خود را آغاز کرد

سازمان ‌های بیمه اعتباری خصوصی که ازطرف دولت و به حساب آن تعهداتی را می‌پذیرند؛

مانند سازمان بیمه صادراتی فرانسه،که در سال ۱۹۴۶، با هدف ضمانت فعالیت‌های تجارت خارجی  به‌ وجود آمد. سرمایه این شرکت توسط مؤسسات مالی، بانک‌ها و شرکت‌های بیمه وابسته به دولت تأمین می‌شود. در اعضای هیئت مدیره آن نیز دو نماینده از دولت عضو هستند. این شرکت، ریسک‌های بازرگانی میان‌مدت و بلندمدت دولت را پشتیبانی می‌کند.

در حقیقت Compagnie Francaise d’ Assurance pour le CommerceExterieur) COFACE) ازطرف دولت و به نمایندگی آن عمل می‌کند. اگر این سازمان ریسکی به‌عهده‌ بگیرد، بیمه‌گری را خودش قبول می‌کند؛ اما در مواردی که خطر و ریسک‌ها به عهده دولت است، یک کمیته مشاور دولتی ( یا کمیته اعطای اعتبار بازرگانی خارجی) در تصمیم‌گیری این شرکت را کمک می‌کند. که این کمیته به ریاست مسئول روابط اقتصاد بین‌الملل وزارت دارایی فرانسه تشکیل شده و تصمیم‌ نهایی را او می‌گیرد.

کمیته فوق در بسیاری از موارد، اختیار کامل را برای COFACE در نظر گرفته و COFACE می‌تواند ازطرف این کمیته تصمیم‌گیری کند. معاملات تجاری‌ای که توسط COFACE بیمه می‌شود سالانه یک‌سوم الی یک‌چهارم حجم کل صادرات فرانسه را شامل می‌شود.

شرکت COFACE در سال ۱۹۹۴ خصوصی شد و شبکه کردی آلین (Credi Aliane) را برای مشتریان بیمه‌های اعتباری و تأمین‌کنندگان مالی‌اش راه‌اندازی کرد. در این شبکه عموما اصلاعات بیمه‌ای و اخبار ارائه می‌شود.

گردش مالی این شرکت در سال ۲۰۰۳ برابر با ۷۳۸ میلیون یورو و سود خالص آن برابر ۱/۸۵ میلیون یورو بوده است. بیمه‌های اعتباری در سال ۲۰۰۴، ۶۸ درصد از کل گردش مالی این شرکت را شامل شد، که حق‌بیمه‌ای برابر با ۷۳۷ میلیون یورو برای این شرکت داشته و این درآمد در سال ۲۰۰۳ معادل ۶۴۵ میلیون یورو بود.

انواع خدماتی که COFACE در اختیار مشتریان خود قرار می‌دهد، شامل: بیمه اعتبار صادراتی؛ بیمه خسارت حاصل از نوسازی ارزی؛ بیمه خطرهای تغییر ارزش کالاهای صادراتی؛ بیمه سرمایه‌گذاری خارجی؛ بیمه تبلیغات خارجی. ً

COFACE مستقیما اعتبار یا تسیلات مالی نمی‌دهد، بلکه آن‌ها هم شرایطی را فراهم می‌کنند تا خریدار و یا فروشنده از اعتبارات اعطایی توسط بانک‌ها استفاده کنند.

منبع: تازه‌های جهان بیمه

برچسب ها:
پیام بگذارید